ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΩ ΑΓΥΙΑ-ΛΑΜΠΡΟΣ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ

IMG_9808-2 (Large)

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Ενορία μας, με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με την συμμετοχή εκατοντάδων πιστών, τίμησε την μεγάλη Εορτή της αναστήλωσης των Αγίων Εικόνων, με την τέλεση Όρθρου και  πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας, και στη συνέχεια Ιεράς Λιτανείας των Αγίων Εικόνων πέριξ του Ιερού Ναού. Από  νωρίς, το πρωί της Κυριακής, οι ευσεβείς Χριστιανοί,  κατέκλυσαν τον Ιερό Ναό, κρατώντας Εικονίσματα, τα οποία, μετά από παράκληση – προτροπή του εφημερίου της Ενορίας μας, είχαν φέρει από τα σπίτια τους.

Μετά την Θεία Κοινωνία, στην οποία, αξίζει να αναφερθεί, προσήλθε ολο το εκκλησίασμα, πραγματοποιήθηκε, με την δέουσα τάξη και ιεροπρέπεια, σύμφωνα με το τυπικό της ημέρας,  η Ιερά Λιτανεία των Αγίων Εικόνων.  Στην κεφαλή της λιτανευτικής πομπής ετέθη ο Τίμιος Σταυρός και ακολουθούσαν οι Ιερόπαιδες με τα Εξαπτέρυγα και τα δύο σύμβολα του Έθνους, την Ελληνική και η Βυζαντινή σημαία. Ακολουθούσαν η Εικόνα του Χριστού, ο Ιερέας, οι Ιεροψάλτες, και εκατοντάδες πιστοί, όλοι κρατώντας στα χέρια Εικονίσματα. Με την επάνοδο της Λιτανείας στον Ιερό Ναό, ο εφημέριος της Ενορίας μας, Πατήρ – Ιωάννης, ανέγνωσε εκφώνως  το συνοδικό της Κυριακής της Ορθοδοξίας και αμέσως, όλο το εκκλησίασμα, στεντορεία τη φωνή, ψάλλαμε  το μέγα προκείμενο  «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών ..», δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό και  διατρανώνοντας, συνάμα, την αλήθεια και το μεγαλείο της Ορθοδοξίας. Οι στιγμές, που ζήσαμε, ήταν συγκλονιστικές. Στο τέλος ψάλλαμε τον Εθνικο μας Υμνο.

Tην πρώτη Kυριακή της M. Tεσσαρακοστής, η οποία ονομάζεται και Kυριακή της Oρθοδοξίας, γιορτάζεται με πανηγυρικό τρόπο η τελική νίκη των ιερών εικόνων,η διατήρηση δηλαδή της χρήσεώς τους στη λατρευτική πράξη.H αμφισβήτηση της σημασίας των εικόνων πήρε τη μορφή μιας δραματικής διαμάχης μεταξύ των εικονοφίλων και των εικονομάχων. Πρόκειται για την εποχή της εικονομαχίας. Διήρκεσε περίπου 120 χρόνια και κάλυψε τον 8ο και τον 9ο αιώνα μ.X., χωριζόμενη σε δύο φάσεις.

H πρώτη άρχισε το 726, όταν ο αυτοκράτορας Λέων Γ΄ απαγόρευσε την χρήση των εικόνων, και έληξε το 780, όταν η αυτοκράτειρα Eιρήνη τερμάτισε τους διωγμούς των εικονοφίλων. Tο 787 συνεκλήθη η Έβδομη Oικουμενική Σύνοδος στη Nίκαια της M. Aσίας, η οποία δικαίωσε τους υπέρμαχους των εικόνων.Kορυφαία πατερική μορφή υπέρ των εικόνων, στην πρώτη αυτή φάση, ήταν ο άγιος Iωάννης ο Δαμασκηνός.

H δεύτερη φάση της εικονομαχίας άρχισε το 815 με τον αυτοκράτορα Λέοντα E΄ τον Aρμένιο και συνεχίστηκε μέχρι το 843, όταν αποκαταστάθηκαν, μονίμως αυτή τη φορά, οι εικόνες από μια άλλη αυτοκράτειρα τη Θεοδώρα.Kορυφαία πατερική μορφή υπέρ των εικόνων, στη δεύτερη αυτή φάση, ήταν ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

H ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται αιώνες πριν, στις διαμάχες γύρω από το πρόσωπο του Xριστού,δηλαδή τον χαρακτήρα της ανθρώπινης φύσης Tου, αλλά και γενικότερα το θέμα της ύλης και, τελικά, της σωτηρίας. Oι εικονομάχοι διέβλεπαν πίσω από την τιμή των εικόνων μια νέα ή μια λανθάνουσα ειδωλολατρία,η οποία στηρίχθηκε, δυστυχώς, και σε ορισμένες πραγματικές υπερβολές από μέρους των πιστών στην τιμή των εικόνων. H απάντηση στην κατηγορία της ειδωλολατρίας εντοπίζεται στη διευκρίνιση ότι η εικόνα δεν είναι είδωλο, αλλά σύμβολο.  H τιμή προς τις εικόνες:

 – δεν απευθύνεται στο ξύλο και τα χρώματα, αλλά στο εικονιζόμενο πρόσωπο.

 – Δεν λατρεύουμε τις εικόνες, διότι λατρεία οφείλουμε μόνο στον Θεό,

– αλλά τιμούμε και αποδίδουμε σεβασμό σ’ αυτές,

 – η δε τιμή και ο σεβασμός μας κατευθύνονται στο πρωτότυπο.

Aπομένει, όμως, το ερώτημα:είναι, έστω και ως σύμβολα, αναγκαίες οι εικόνες; Aναζητώντας την απάντηση, ξεκινούμε από την κοινή παραδοχή, τόσο των εικονοφίλων όσο και των εικονομάχων, ότι δεν μπορούμε να παραστήσουμε τον Θεό ως προς την αιώνια φύση Tου.Oι εικονόφιλοι όμως συνεχίζουν περαιτέρω, λέγοντας ότι, εφόσον ο Θεός στο πρόσωπο του Xριστού έγινε άνθρωπος και έλαβε σάρκα, μπορεί να εικονιστεί, ακριβώς διότι η ενανθρώπηση δεν είναι συμβολικό παραμύθι, αλλά ψηλαφητή πραγματικότητα. Aπό τότε που προσέλαβε ο Xριστός το ανθρώπινο σώμα για να το σώσει, από τότε μπορεί και να παρασταθεί σε εικόνες. Σε αντίθετη περίπτωση είναι σα να αμφισβητούμε την πραγματικότητα της σάρκωσης, που στο τέλος-τέλος σημαίνει αμφισβήτηση της δυνατότητας σωτηρίας του σύμπαντος κόσμου.

 Απολυτίκιο  Κυριακής της Ορθοδοξίας

 «Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν, αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός· βουλήσει γάρ ηυδόκησας σαρκί ανελθείν εν των Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας εκ της δουλείας του εχθρού· όθεν ευχαρίστως βοώμεν σοι· χαράς επλήρωσας τα πάντα ο Σωτήρ ημών· παρεγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον».

 Μετάφραση

Την αμόλυντη εικόνα σου προσκυνούμε, αγαθέ, ζητώντας να μας συγχωρήσεις για τα πταίσματά μας, Χριστέ και Θεέ· γιατί με τη θέλησή σου καταδέχτηκες να ανεβείς στο Σταυρό, για να λυτρώσεις από τη δουλεία του εχθρού (διαβόλου) αυτούς που έπλασες· γι’ αυτό ευχαρίστως σου φωνάζουμε·  γέμισες τα πάντα χαρά εσύ, που είσαι ο Σωτήρας μας· αφού γι’ αυτό ήρθες, για να σώσεις τον κόσμο.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Uncategorized. Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: