Ο π.ΙΩΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ» ΜΑΣ

Untitled-1

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15-2-2015 στο Αρχονταρίκι του Ναού μας η συνάντηση με τον π.Ιωάννη Νικόπουλο, Θεολόγο, ο οποίος παρουσίασε το θέμα: «Το αληθινό νόημα της Σαρακοστής». Ο π.Ιωάννης ξεκίνησε τονίζοντας οτι,  εάν θέλουμε να δούμε το αληθινό νόημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που σε λίγο ξεκινάει και θα διαρκέσει εξι εβδομάδες,μέχρι την Παρασκευή προ των Βαίων, θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στην περίοδο πρίν από τη Σαρακοστή, που ηδη διαννύουμε  και που είναι μια προπαρασκευαστική περίοδος. Και αυτό γιατί στην Εκκλησία μας «όλα συνδέονται», όλα εχουν μια λογική σειρά και τάξη…..

Ακολουθησε εποικοδομητικός διάλογος μεταξυ των μελών της εκκλησιαστικής μας κοινότητος και εδόθησαν οι απαραίτητες κατευθύνσεις για μια συνειδητοποιημένη και καρποφόρο φετεινή Σαρακοστή.

Παραθετουμε εν συνεχεία την εισήγηση του π.Ιωάννη:

α) Τρείς εβδομάδες πρίν από τη Μ.Τεσσαρακοστή,την «Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου», τονίζεται μια κατάσταση από την οποία αγωνιζόμαστε να ξεφύγουμε τις 40 μέρες της Σαρακοστής. Τονίζεται το σφάλμα του Φαρισαίου,να αναγνωρίσει τον Τελώνη ως αδελφό του.

 β) Επτά ημέρες αργότερα,ο επόμενος σταθμός,είναι η «Κυριακή του Ασώτου». Η παραβολή του Ασώτου είναι βασικά η ιστορία της απώλειας και της επανεύρεσης της προσωπικής σχέσης. Ο νεώτερος γιός δεν ενδιαφέρεται για τον πατέρα του,παρά μόνο για την περιουσία του που προσδοκά να κληρονομήσει. Αποκηρύσσει την προσωπική σχέση με τον πατέρα του,με το σπίτι του και φεύγει σε χώρα μακρινή-,αποξενωμένος,εξόριστος,ερημος και απομονωμένος. Ο δρόμος της μετάνοιας,που πρέπει να δια-σχίσει,περιλαμβάνει : 

-Την αποκατάσταση των προσωπικών σχέσεων

-Την επιστροφή στον πατέρα του,στην οικογένειά του,στην κοινότητα του σπιτιού του.

 Και μετανοεί ο Ασωτος και επιστρέφει. Και η επιστροφή του αυτή σφραγίζεται με μια μεγάλη γιορτή, που όπως κάθε γιορτή ετσι κι αυτή εκφράζει τη κοινωνία,τη σχέση,τη συντροφικότητα. Στη γιορτή όμως αυτή,αρνείται να συμμετάσχει ο πρεσβύτερος αδελφός.Αυτός με τη στάση του,αποκλείει τον εαυτό του από τη σχέση,την κοινωνία και την αγάπη. Αυτός μέχρι να ξαναμάθει να λέει «ο αδελφός μου» και όχι «ο υιός σου ουτος»,όπως ειπε στον πατέρα του,

 -Θα παραμένει αναπόφευκτα εξω στο κρύο,εξω από την ανθρώπινη σχέση και κοινωνία

-Θα παραμένει ένα μη-πρόσωπο,γιατί δίχως αμοι-βαία αγάπη δεν υπάρχει αληθινό πρόσωπο.

γ) Τα επόμενο Σάββατο,μνημονεύουμε τους κεκοιμη-μένους,με μια ακολουθία που τους αγκαλιάζει ολους.

 Σύμφωνα με οσα διακηρύσσουμε αυτό το « Σάββατο της Απόκρεω»,η κοινότητά μας (ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ) δεν εξαφανίζεται, ουτε καταστρέφεται με την αναχώρησή μας απ’ αυτή τη ζωή (Ενοτητα ζωντων και κεκοιμημενων).

 Την επόμενη μέρα,οκτώ μέρες πρίν από τη Σαρακοστή,εχουμε την «Κυριακή της Κρίσεως η της Απόκρεω» όπως είναι γνωστή, λόγω του ότι είναι η τελευταία μέρα που επιτρέπεται το κρέας πρίν από το Πάσχα.

 –Στον Απόστολο το θέμα είναι ακόμα μια φορά οι προσωπικές σχέσεις.

Τα πρόσωπα είναι πολύ σπουδαιότερα από τους κανόνες περί νηστείας,μας λέει ο Παύλος :

-Αν τρώγωντας «ειδωλόθυτα»,πληγώνω τη συνεί-δηση ενός αλλου προσώπου, τότε είναι καλύτερα να αποφύγω μια τέτοια τροφή,αν και η λήψη της καθαυτή δεν αποτελεί αμαρτία(Α Κορ.8,10-12). Το αποφασιστικό κριτήριο δεν είναι η τήρηση η μη της νηστείας και της αποχής, αλλά η αμοιβαία αγάπη.

 –Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα,η παραβολή της Μελλούσης Κρίσεως,ασχολείται ακριβώς με το ιδιο ζήτημα. Κατά τη Δευτέρα Παρουσία δεν θα ερωτηθώ πόσο αυστηρά νήστεψα,ουτε πόσες αγρυπνίες και μετάνοιες έκανα.Θα ερωτηθώ όμως για τις σχέσεις μου με τους συνανθρώπους μου :-Αν εθρεψα πεινασμένους-Αν ξεδίψασα διψασμένους-Αν επισκέφθηκα φυλακισμένους και ασθενείς-Αν έντυσα τον γυμνό κ.λ.π. Αν μοιράστηκα δηλ. τη ζωή μου με τους αλλους,τους αδελφούς μου.

Και στα δύο βιβλικά αναγνώσματα αυτής της Κυριακής,τοποθετούμαστε μπροστά σε μιά αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα :

Τα πρόσωπα προηγούνται, οι κανόνες της νηστείας επονται.

Η νηστεία μας κατά τη Σαρακοστή θα είναι αχρηστη αν δεν μας φέρει κοντά στο συνάνθρωπο. Νηστεία δίχως αγάπη είναι νηστεία των δαιμόνων. Σε τι μας χρησιμεύει η νηστεία(αποχή),-διαμαρτύ-ρεται ο Μ.Βασίλειος(PG 31 181B),αν αντί να τρώμε κρέας,καταπίνουμε τον αδελφό η την αδελφή μας μ’ ένα ανελέητο κουτστομπολοιό ;

δ) Η τελευταία Κυριακή πρίν από τη Σαρακοστή είναι «Η Κυριακή της Τυροφάγου η της Συγνώμης».

Το Αποστολικό ανάγνωσμα ξαναπιάνει το ιδιο θέμα με αυτό της προηγουμένης Κυριακής :

 «Ο εσθίων τον μη εσθίοντα μη εξουθενείτω και ο μη εσθίων τον εσθίοντα μη κρινέτω»(Ρωμ.14,13). Αν νηστεύουμε με πνεύμα κατάκρισης, στερούμε από τη νηστεία μας κάθε πνευματική αξία.Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για τη δίαιτά μου,αλλά για τις σχέσεις μου με τον συνάνθρωπο,τον αδελφό μου.

 –Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής,υπογραμμίζει το ιδιο σημείο μ’ ένα άλλο τρόπο. Εδώ ο Χριστός τονίζει τη μεγάλη σημασία της αμοιβαίας συγχώρεσης : «Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών(Ματθ.6,15). Το νόημα εδώ δεν είναι ότι ο Θεός μας αρνείται τη συγνώμη,τη συγχώρεσή του. Αντίθετα ο Θεός θέλει πάντοτε να μας συγχωρεί. Το νόημα εδώ είναι,ότι αν εμείς δεν είμαστε πρόθυμοι να συγχωρήσουμε τους αλλους, τότε απλώς γινόμαστε ανίκανοι να δεχτούμε στη καρδιά μας τη συγχώρεση που ο Θεός μας προσφέρει.

Είμαστε ανοικτοί στη θ.συγνώμη μόνο αν δώσουμε και τη δική μας συγνώμη.

Αυτό το μήνυμα του Ευαγγελίου ξαναζωντανεύει με ορατό τρόπο στη τελετή της αμοιβαίας συγνώμης, που γίνεται σε πολλά μοναστήρια και ενορίες κατά το τέλος του Εσπερινού της ιδιας μέρας. Το μήνυμα αυτού του Εσπερινού της συγνώμης είναι ότι κανείς δεν μπορεί ξεκινήσει αυτό το ταξίδι της Σαρακοστής μόνο του.

Αγαπητοί,η περίοδος πρίν από τη Σαρακοστή μας δείχνει καθαρά ποιο είναι το αληθινό νοημα της Μ.Τεσσαρακοστής.

Η Μ.Τεσσαρακοστή είναι μια εποχή,που με το έλεος του Θεού,η παγωμένη μας καρδιά ζεσταίνεται και επι-στρέφουμε στη σχέση με το Θεό και το συνάνθρωπο.

Όμως αυτές οι δύο μορφές σχέσης με το Θεό και το συνάνθρωπο προυποθέτουν η μία την άλλη :

-Πλησιάζω το Θεό μόνο αν πλησιάσω τον συνάνθρωπο

-Και πλησιάζω τον συνάνθρωπο μόνο αν πλησιάσω το Θεό.

Με αλλα λόγια : Σκοπός της Μ.Τεσ/στής είναι η «αποκέντρωση» της καρδιάς μας, να βγάλουμε δηλ. τον εαυτό μας από το κέντρο της ζωής μας και να ανοίξουμε χώρο στη καρδιά μας για το Θεό και το συνάνρωπο. Η νηστεία,που συχνά θεωρείται,ως το κύριο χαρακτηριστικό της Σαρακοστής,δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσον.(Μέσον πολύ απαραίτητο!!!). Όμως,η νηστεία είναι αχρηστη αν δεν μπορεί να φέρει την αποκατάσταση των σχέσεων.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Χριστός στην πραγματικότητα δεν μιλάει απλώς για νηστεία, αλλά χρησιμοποιεί συχνά το ζευγάρι «προσευχή και νηστεία»(Ματθ.17,21 και Μαρκ.9,29).

-Αν νηστεύουμε,το κάνουμε για να γίνουμε ικανότεροι για προσευχή,για να επιστρέψουμε δηλ. στη σχέση με το Θεό.

 -Και αν νηστεύουμε επίσης, το κάνουμε προκειμένου να εξοικονομήσουμε χρήματα και αγαθά,για να εξασκήσουμε την «ελεημοσύνη», την φιλαδελφεία και την φιλανθρωπία, για να επιστρέψουμε δηλαδή στη σχέση μας  με τον συνάνθρωπο.

Οι πρώτοι χριστιανοί ειχαν μετατρέψει αυτό το ζευγάρι σε τριάδα :μαζί με την προσευχή και τη νηστεία

 τόνιζαν την ανάγκη και για «ελεημοσύνη»,για πράξεις δηλ. φιλαδελφείας και φιλανθρωπίας.

Τα χρήματα που εξοικονομούμε με τη νηστεία δεν πρέπει να ξοδευτούν για μας,αλλά για κείνους που εχουν ανάγκη.

Αλλά δεν είναι μόνο τα χρήματα που πρέπει να μοιραζόμαστε με τους αδελφούς μας.

Πρέπει να μοιραζόμαστε και το χρόνο μας,τη συντροφιά μας,τη φροντίδα μας.

Αγαπητοί,η Σαρακοστή θα εχει χάσει την αξία της αν παύσει να είναι μια άσκηση,ενας αγώνας εναντίον της φιλαυτίας μας,της πεσμένης μας φύσης.

Και η άσκηση μέσα στην Εκκλησία δεν αποβλέπει στο να μας κόψει τη χαρά η την απόλαυση(το φαγητό).

Δεν μας εκδικείται η Εκκλησία,δεν εχει τέτοια διάθεση η Εκκλησία. Αλλά με τις διάφορες «απαγορεύσεις»,θέλει να μας κάνει ικανούς να χαιρόμαστε αληθινά,να χαιρόμαστε τον εαυτό μας,τη ζωή μας,το Θεό μας. Η άσκηση δεν είναι ενας αγώνας κατά του σώματος,αλλά υπέρ του σώματος. Και με τη νηστεία διαπαιδαγωγούμε το σώμα να συμμετέχει στη χαρά της πνευματικής ζωής.

Ειθε, αγαπητοί,αυτή τη νηστεία,αυτή τη Σαρακοστή, να μπορέσουμε να τη μεταβάλλουμε σε μια εποχή εσωτερικής ανοιξης, σε μια ευκαιρία δηλ. για να ανανεώσουμε τη σχέση μας απέναντι στο Θεό,στον συνάνθρωπο και στον εαυτό μας. Αμήν.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Uncategorized. Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: