ΤΟ ΑΥΡΙΟ,  ΑΥΤΟ ΠΟΥ «ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ», ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ, Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ  ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ!

Με αφορμη τη Παραβολη του Ασωτου υιου εχει τεθει το ερωτημα: Αραγε, τι ηταν αυτό  που τον εκανε να γυρίσει στο πατρικο του σπιτι; Η νοσταλγία του για το παρελθόν, για τις ομορφες μερες  προφανως που εζησε κοντα στον πατερα του η η πεποίθησή του ότι ο πατέρας του θα εβγαινε εξω να τον υποδεχθει; Και οι δυο εκδοχες μπορουμε να πουμε οτι ειναι σωστες. Ομως, στο Ευαγγελιο εκεινο που τονιζεται ειναι η απροσμενη υποδοχη,  η εξοδος του πατέρα να προυπαντησει τον ασωτο γιο, η ανεπιφυλακτη  αγκαλια του!

Μεσα απο αυτη την περιπετεια του ασωτου παρατηρουμε οτι δὲν μας φτανει, δεν μας χορταινει  η νοσταλγια του Παραδεισου, για να παρουμε την μεγαλη αποφαση της επιστροφης. Η ζωή μας, ἡ σωτηρία μας, η μετανοια μας, χρειάζεται κατι αλλο, μια ωθηση για να ξεφυγουμε απο τις επιφυλαξεις μας, γιατι αυτο που μας περιμενει ειναι κατι μεγαλειωδες: Η ανοιχτη αγκαλια του Θεου Πατερα! Το μεγαλο δεδομενο της ζωης μας! Χρειαζομαστε ενα αποφασιστικὸ «κλίκ» για να ξεκλειδωσουμε την εμπιστοσυνη μας και να παρουμε το δρομο του γυρισμου. Απο κει καὶ πέρα τὸ τέρμα ειναι κοντά. Ο Θεὸς αμεσως εκμηδενιζει τὴ διαδρομή, απλώνει τὰ χέρια Του, τρέχει και αγκαλιάζει το χαμένο παιδι Του.

Στο Ευαγγελιο, με αλλα λογια,  το σημαντικώτερο πράγμα δεν είναι η αρχή, το τι δηλαδη εκανε ο Θεος για μας, το πως ημασταν, αλλα τα εσχατα, το τελος, το πως θα γινουμε, το τι μας περιμενει, το τι δηλαδη θα κανει ο Θεος για μας στο μελλον. Αυτή είναι η «εσχατολογική» στάση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο ανθρωπος για την Εκκλησία είναι ο ανθρωπος του μελλοντος (ο κατ΄εξοχην προοδευτικος), της εσχατης ωρας. Η σωτηρία μας δεν επηρεάζεται από το παρελθόν, αλλα απο το μελλον. Για την Εκκλησία το μέλλον διαγράφει τελειως το παρελθόν. Εκείνος που αληθινά μετανοεί είναι σαν να μην εχει διαπράξει την αμαρτία. Τον ασωτο τον υποδέχεται ο πατέρας σαν να μην συνέβη τίποτε.

Για μας το ιδανικό βρίσκεται στο αυριο, στο μέλλον, σ’ αυτό που «θα γίνουμε», δηλαδή στο «καθ’ ομοίωσιν». Ο παράδεισος δηλαδη, δεν βρίσκεται πίσω μας αλλά μπροστά μας, γιατι δεν χάσαμε κάτι που είχαμε, αλλά δεν ολοκληρώσαμε εκείνο για το οποίο κληθήκαμε! Αυτος ο ποθος της μελλοντικης κατα χαριν ολοκληρωσης μας, παραμενει μεσα μας ως ανεκπληρωτη επιθυμια καθε ανθρωπου!

Υπάρχει, δηλαδη,  μια νοσταλγία που ερχεται από το μέλλον και όχι από το παρελθόν. Είναι «κάτι» δεδομένο από το Θεό εν σπέρματι στο «κατ’ εικόνα», που προορίζεται για το πλήρωμα, για την αυξηση, για το «καθ’ ομοίωσιν», δηλ. να γίνει ο ανθρωπος Θεός κατά χάριν, να θεωθεί. Αυτό ακριβώς ο ανθρωπος προαισθάνεται : Το εσχατολογικό μεγαλείο. Αυτή η εσχατολογική νοσταλγία, που είναι αποτέλεσμα της δομής του ανθρώπου, μπορει να ξεσηκωσει τον ανθρωπο, να τον ενεργοποιησει, να τον φερει «εις εαυτον», να γίνει δηλαδη κατάλληλος να δεχθεί τη Χάρη του Θεου, την αγάπη του Θεού…την αγκαλια του Θεου!

Αναρτήθηκε στις Uncategorized. Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: